Ateşli Yol

ATEŞLİ YOL

Ateşli bir yoldur ömür dediğin,

İlk nefesle ciğer yakar efendi!

Ağlamaktır o an benimsediğin

Susanlar çileyi çeker efendi!

Bu yol üzerine ilim irfan var;

İnsanlık, kardeşlik ve de vicdan var;

Şeytanın içinde gizli şeytan var

İnsanı günaha sokar efendi!

Yürek büyüdükçe sevgiyi bilir,

Gönül sevdiğine hasrette kalır.

Çiçeklerin açar, çiçeğin ölür;

İnsan yaşamaktan bıkar efendi!

Nerede doğuran, nerde büyüten?

Bir varmış, bir yokmuş misali yiten;

Onların cemali gözlerde tüten;

Yıllar kalbe hasret eker efendi!

Yürüdükçe çağdaşlığa, güneşe…

Bazen hüzün verir, bazen de neşe.

Uçup gitti dostlar, hepsi peş peşe;

Kalan dudağını büker efendi!

Bir gün bittiğinde ömür denen yol;

Ne ayağın kalır, ne de yorgun kol.

Yaptığın, dediğin olmuşsa ekol;

Herkes gıpta ile bakar efendi!

Yürüyoruz işte kör, topal, sağır;

Candan ayrılmanın korkusu ağır;

Coşari ne kadar bağırsan bağır;

Ruh,  vakti gelince çıkar efendi!

İbrahim COŞAR