Yine Karanlık Ve Sen

Düştüm yollara yine apansız

Ardımda kaptan kaba girdiğim yıllar

Yıllar neydi?

Hasretinin yaktığı bir acı zaman mı

Bir çayla geçen sefil hayat mı

Senden geçemeyip de tüm gurursuzluğumu boynuma astığım

Dumanlı hülyaların başımdan gitmediği

Kan çatlaklarının gözümden eksik olmadığı

Serseri gençliğim mi?

Aslolan ne biliyor musun?

Sen.

Sadece sensin benim bütün dilimde tüy bitirenler

Kalemi yetmiyor bazen insanın kalbi gibi.

Kâğıtlar almıyor bu mesafeyi

Mesafe seninle aramda olan kilometreler değil

Seni bir daha göremeyeceğimi

Belki de hiç duyamayacağımı hissetmek,

O acı, derin, onulmaz boşluk.

Düştükçe kendine çeken kapkara ıssızlık.

Ve ben yine o karanlıktayım.