Yoksa Ben Ölmüş Müydüm

Ne zaman gömmüştün beni

Ruhumla beraber yan yana

Sabah geç kaldım içim cız dedi

Zehire tuz atmış bolca kahvaltıda

Toprak sensizliği demlemiş koynunda

Şeker atılmamış katrana benzermiş

Sinsi sinsi yuva yapan aklıma

Ruhumu kemiren çingene güve siymiş

Kanıma çekilsin diye ekmek banan

Bedenimde oturan tahtakurusuymuş

Yoluma doğru açılmaz kapılar

Yürümez ayaklarım sürgüler paslıymış

Güneşe açılmaz küsmüş pencere

Kara bağlamış kepenkleri yaslıymış

Özlemin eklemlerde nasır tutunca

Ellerim çiçek kökünü avuçlamazmış

Saçlarımın karası toprağa belenmiş

Kahverengi rahatsız huysuzlaşmış

Limon çiçeği gözlerinin ekşisini

Topraklı damağım tatmadan düşlermiş

Hasret orunca emermiş döşlerimi

Kuru damar gözünden süt alacaklıymış

Düşümden hızla geçerken yağmurlu bulutun

O çatlayan kurumuş resmime bakmazmış

Umudum hedef tahtasında on iki

Sebepsiz vuruldukça topraktan çıkmazmış

Hadi söyle artık saklama sen gidince

Yoksa ben ölmüş müydüm?