Papatya Alfabesi

kaderin takvimden kopardığı gün

bir gidişin ustura yarasını taşıyordu

ırmağın gönlü kıpkırmızı

kayıkla giderken el salladı

aslı mimoza ağacı olan kağıtlar buldum

kalemin içine

gülden sızan mürekkep doldurdum

papatya alfabesinden harfler devşirdim 

efsunlu bir iklimden imgeler topladım

vuslat vaktinden avunmuş türküler çağırdım

mart ayına ve ay ışığına yalvardım

gece saçlarına beyaz bir çiçek taktı

o anda kağıt beyazlığını kaybetti

balık derisi zarflara koydum

üstüne yüzgeçli pullar yapıştırdım

dereden geçti

martı sesleri arasında sahile dökülmüştür mektubun içi

bankta yine biri el sallar belki