Nefes Aldıkça

Her tencerede aş, yapılır hesap

İçinde kaynar aynı haram-sevap

Kaynadıkça nar, kalbi yorar edep

Nefes aldıkça, öksürtür buğusu!

Dilde tatlanır besmele sürmeden

Göz doyumsuzdur gerçeği görmeden

“Ye babam, ye!” der nefsi de durmadan

Nefes aldıkça, cezbeder büyüsü!

Günah yükünce tencere kararır

Yemek tadıysa artık bilmez ayar

Hurdaya çıkar atmaktır son karar

Nefes aldıkça, zehirler  durusu!

Kalp tövbe eder, değişir tencere

Yedikçe büyür yine şer cendere

Huzur bulmaz kalp kanda aynı dere

Nefes aldıkça, ağrır içse suyu!

Ye, ne varsa ye! Şer sanar hediye

Alışkanlık yar, hakkım der habire

Kadercilik yar atlatsa badire

Nefes aldıkça, tükenmez uykusu!

Tencere konak olur israf pişer 

Deşer yok yeli fakir çölü eşer 

Tenden çıkar can zalim olur beşer

Nefes aldıkça, gözden gitmez pusu!

Kapat kapağı kaynatma ne olur

Tencereyi at, midene ot doldur

Pişen değişir, yeme nara yoldur

Nefes aldıkça, kalp tanısın Hu’yu!

Saffet Kuramaz