Fotoğrafın Kalbi

Akşam beyazı gülümser

Gün biter

Kar kazlar karlar gibi dökülür

Geceyi hatıra defterimin

Ateşinin sıcaklığı ve okyanusunun sesiyle geçirdim.

Resmi ağladım

Tınılar sardı evrenimi

Kim bilebilirdi ki

Hatıraları yaşayanlar

Bir gün bir yerde

Defterdeki kendini tanıyamazlar

Şehrin kalbi  güm güm atar

 Rüzgarda dans eder kardelen korosu 

Mavi saatleri boyunca gecenin

Kar kazlar karlar gibi dökülür

Gün biter

Küller arasındaki güzellik.

Birkaç uzak kuşun sesi

Kar kazlar karlar gibi dökülür

Neredendir, hangi zamandandır, bize mi aittir

Tam çıkaramasak da gülen gözleri

Yazdan kalma küçük bir anı

Fotoğrafın  tam kalbine götürür.

              Ayşegül Aşkım Karagöz