Katilin Adı Çaresizlik

Daha dün ilkbaharda

Sevda ağacındaki çiçekli dalları

Uçurtma kuyruğuna bağlarken

Çocuklar gibi şenlenir dik

Ağustosun tüm sıcağının yetiremediği

Aşı tutmayan yabani kekre çağlayı

Isırınca dişimiz gıcırdardı yüzümüzü ekşitmezdik

Eylül ekimde dalları kırarak meyveleri

Hoyratça yolan haylaz çocuklara söylendik

Acısı sızdı dallardan yüreğimize hissettik

Kökünden iliklere işleyecek soğuk demleyen

Yüzünde derin çatlaklarla kasım kaldı geriye

Dökülen yapraklara sarıldı ümitlerimiz

Savruldu aralık sonuna doğru

Kimse tutmadı elinden

Soğukta beyazı lekelemeden

Kanı saçılmadan kapatacak gözlerini

Zatürreden öldüğünü zannedecek herkes

Bir tek cenazeye gönderilen kasımpatılar

Gizlice birbirinin kulağına söyleyecekler

Yılbaşında sevda ağacının dibine

Kardelen tohumu ekerken Ümidi

Hançerle çaresizliğin öldürdüğünü

Kızıl bir şafaktan her gün doğacak hasret

Akşam batınca kapkara oturacak yüreğine

Adını uzun kış gecelerinin kulağına

Acılı harflerle fısıldayacak sensizlik

Kulağı çınlayacak ilkbaharda yaktığın ateşin

Sonbaharda hüzünlü közünü andıkça

Ocak ayında arkandan ağıtlar yakarak

Şubat ayına el sallayan geceler

Çırasını yeniden yakacak acılarının

Belki de donmuş ruhuna cemre düşerken

Kemikleri terleyecek masum ümidin

İşte o zaman şaire rica edip şiirlerde

Kardelenlere çiçek açtıracak yeniden…