Bir Serçe Gelip Güneşin Önüne Oturuyor

Sana kıl çadırda hüzünlü gül yağı biriktirdim

Çobanlar keçi sütüne damlatıp ekşi teleme yapıyor

Sana heceleri tarçına sürülmüş şiirler yazdım

Anasını arayan öksüzler burnuna çekiyor

Sana ağıtlar yakınca sazın kırık telleri

Yetimlerin gözlerine bulutları taşıyor

Sana gel diyen ezgileri tren raylarına sürdüm

Hasret garından türküler seni yolcu ediyor

Sana portakal kabuklarından kolye yaptım

Gönlü yaralı angut kuşları sırayla takıyor

Senin avucuna koyduğum kayık dolusu hayalleri

Geceleri gelen meltemler suya batırıyor

Senin açık denizinde uçurduğum martıları

Yokluğun bir bardak soğuk suda boğuyor

Senin yüzünü düşümde görmek istediğimde

Bir serçe gelip güneşin önüne oturuyor

Senin uzaklığını ne zaman yutkunsa kuşlar

Ümidin kanatları kırılıp aşağı düşüyor

Senin taranmamış dolaşık sarı saçlarına

Özlemin mürekkebinden gök bulaşıyor

Senin geldiğinde intihar edecek hasret deryası

Tahtaları çürümüş iskeleye ayaklarını basıyor

Senin bana çaldığın ıslık seslerini

Postacılar ilmeçerle çoban yıldızının ucuna asıyor

Senin içimde unuttuğun ela gözlü uğur böceği

Limon çiçeğinden her gün bana bakıyor…