Karanlık Dünyada Bulamam Seni

Her akşam el salla giderken gardan

Kolay mı sanırsın ayrılmak yardan

Lokomotif inler susmaz ki zardan

O trenle dünyada salamam seni

Gönlün çatlar hasret sola vurunca

Bak boynun bükülür yağmur durunca

Bulutu kovup ta çadır kurunca

Yanarsın dünyada sulamam seni

Efkârım dağılmaz tütün çayınla

Yarayı dağladım çamla kayınla

Gündüz ışığınla gece ayınla

Yaşadım dünyada silemem seni

Gelmem mi diyorsun battı mı ferim

Dolunaydan bile alınmaz verim

Tan yeri bekliyor gözlerim derim

Çıkmazsan dünyada dilemem seni

Üfürdüm közüne doğmadın söndün

Kucak açtım sana arkanı döndün

Bitirdin ümidi tükenmez sandın

Anladım dünyada alamam seni

Saklarım sözümü keser dilimi

Uzatmam taşınan ezer elimi

Göremem gözüme çeker milimi

Karanlık dünyada bulamam seni