Özlem

Gündüzler de gece gibi şimdi karanlık

Gölgeler geziyor karanlıkta

Şehirde dağda bağda bayırda

Karanlıkta görmez korkar insan

Sessiz ve sinsidir
Korkuyla dinlenir gölgelerin sesi
Bu kabus kanlarımızı donduracak

Hangi yılda hangi aydayız
Bu gün ayın kaçı
Kimiz
Unutmamızı ister zifiri karanlık

Yeter
Asla vazgeçilemez
Özlenir ilim ve bilimle gelecek ışık
Özlenir özgürlük

Ay ve yıldızlar el ele verip
Güneş olsun, karanlıklar dağılsın

Uyurken rüyalarımızda yüreğimiz çarpar
Yarın doğsun artık özlediğimiz güneş
Aydınlansın gece ve gündüz
Işıkla renklensin umutlarımız yeniden…

Barbaros İrdelmen