Nereye Kadar

Kemiğe razıdır yedirsen itler
Kapında besle de nereye kadar
Eti sen ye ona kemiğini at 
Göstere göstere nereye kadar

Çöpe attığınla itini besle
Ben sahibiyim de sonra hevesle
Yine de dayanır melül sesiyle
Her gün zülüm et de nereye kadar

İtler sorgulamaz, kul sahibine
Çok dikkat ederler kural, edebe
İnsansa isyankâr helal sebebe
Bir ömür beyhude nereye kadar

Kul olmak istersen örnek al iti
Aşkmış der, kılına koyduysan biti
İnsan sınav bilmez dert, eziyeti
Rahmet der işkence, nereye kadar

Sahibinden bekler daim rızık

İt saklamaz asla bir yerde azık

İnsan doyumsuzdur yer kaşık, kaşık
Yine yemedim der nereye kadar

İnsan örnek alsın diye sevdirir

Elinde tasma her yerde gezdirir

Gün gelir ölür de çukur kazdırır

Anlamazdan gel de nereye kadar

Saffet Kuramaz