Yeni Başlangıç İçin

Bu sabah kötü uyandım. Aslında geceden kötüydüm…
Kâbus görmüştüm. Ağlayarak uyandım yine, o kadar bilinçaltıma yerleşmiş ki yaşadıklarım. Bir türlü kurtulamıyorum kâbuslardan…
Gece gördüğümde kâbusları, ağlamak, haykırarak bağırmak istiyorum…
Sabah boğazıma bir şeyler düğümlenmiş olarak uyandım. İçimden bağırarak ağlamak geliyordu. Engellemeye çalıştım sesimi ama, engellemedim gözyaşlarımı…
 Ne zaman dalsa geçmişe düşüncelerim
 Karın ağrılarım sarıyor bedenimi.
 Kendimi kaybediyorum zaman dilimlerinde,
 Çocukluğumu kaybettiğim yollara girince.
İstiyorum ki o an ıssız bir yerde olayım, kimse olmasın, kimse duymasın sesimi. Bağıra bağıra, gözlerim kızarana kadar, sesim kesilene kadar ağlayayım… Belki haykırmalarımla, bağırmalarımla, gözyaşlarımla uçup gider yaşadıklarım.
Bazen, keşke insan beyni ve kalbi bir bilgisayar gibi olsa, diyorum… Yaşadıklarımı, acılarımı, hüzünlerimi geri dönüşüm kutusuna atsam, oradan da tamamen silsem. Yani, format atsam kendime… 
Ve sadece hatırlamak istediklerimi, hatırlayınca hüzünlenmeyeceğim şeyleri eklesem beynime ve kalbime…
Yeni başlangıçlar, yeni sayfalar açsam…
Kendime “Hoş geldin yeni başlangıçlara…” desem.