Çınar Ormanı

ÇINAR ORMANI

Önümdeki son çınar devrildi birden bire, 

Ormanın en öndeki yaşlı çınarı benim!

Çevrem soğuk rüzgarla çevrildi birden bire;

Yüreğimde bir korku, ürpertilerde tenim!

Yolum ölüme doğru korumasız ve açık;

Şimdi bütün rüzgarlar bana doğru esecek!

Bedenler yaşlandıkça benizler solgun, uçuk;

Gün gelince görevli nefesini kesecek!

Biliyorum, sırayla değil ölüm dediğin;

Biliyorum ki ömür ne uzar, ne kısalır.

Seninle gidiyormuş verdiğin, vermediğin;

Her canlı yaşanmıştan, yaşanandan ders alır.

Ölümün karşısında çaresizdir her canlı;

Kader yazandan büyük olmuyor insan gücü!

Hayat denen zor yolda yorgun kalp helecanlı;

Son nefesi beklemek, korkunç ve ürkütücü!

Coşari der ki kimse bilmez benim artımı,

Bu nedenle  hayatı hayalle kıyaslarım!

Dün yaşandı, bugünse; bir umutla sırtımı

Ormanımda benden genç çınarlara yaslarım.

İbrahim COŞAR