Yol Bırakmadın

Boğaza sarıldın iki elinle

Karanın hepsini çaldın dilinle

Hal ve hatırı götürdün yelinle

Nasılsın diyecek dil bırakmadın

Ağarmazdı saçım sevgin olunca

Her gün sıkıntıyla rengi solunca

Dibinden çekip bir tutam yolunca

Tarağı sürecek kıl bırakmadın

Kem sözle sevginin tadı kaçınca

Güvenin üstüne asit saçınca

Gönüle çok derin çukur açınca

Yanına varacak sol bırakmadın

Eli kucaklattın hayale dalıp

Uzatma diyerek haberler salıp

Budadın eline tahrayı alıp

Belinden saracak kol bırakmadın

Sağlam ağaç meşe dayanmaz söze

Kabuktan geçince dokunur öze

Vurunca ayazın ölmez mi göze

Baharda yeşeren dal bırakmadın

Vesvesen nehiri coşturup akar

Sevgin yüzme bilmez dönüp te bakar

Umutsuzluk iple kalası yakar

Arkandan gelecek sal bırakmadın

Can verdim zalimlik ettiğin aşka

Kurşun sıkmasaydın sözünle keşke

Kulağa döktüğüm betondan başka

Zulmünden kaçacak yol bırakmadın