Galibarda

Hangi çiçek solmaz ki kalp solmasın! 
Olup da el gibi kahır dolmasın! 
Kim kalır ki diri çürürken sevgi 
Son nefes verip de ölüm olmasın 

Tatmazsa ilahi yaşlanır fani 
Zevk almaz dünyadan yakılır mani

Kim kalır ki diri çürürken sevgi 

Toprağa karışır fermanla gayri

… 

Ne sümbül ne de gül öterken bülbül 
Dünya sonu bilse açar mıydı tül 
Lakin fani bu aşk yakıp yapar kül 
Bir ömür geçip de vade dolmasın… 

Batıdan bakıp da doğuya yansa

Kirlenmez deyip de karlara kansa

Yaptığı yanına kâr kalır sansa

Bir gün ektiğini biçip bulmasın

Hangi çiçek solmaz ki galibarda

Geceleri insan meyhane, barda!

Sınavın yüküyle kalmaz ki darda

Humma nöbetiyle saç baş yolmasın

…

Temizler havayı kirli toprağı

Tövbe der günahta varsa parmağı

Unutulur mazi kayar kızağı

Karla düşer başa aklar yavaşça!

Saffet Kuramaz