İçimdeki Göçmen İhtiyar

İçimde yetim bir çocuk var çok üşüyor

Depremde yıkılan evlerinin dibine oturmuş

Zemheriye direniyor

Gözlerinden çaresizlik toprağa düşünce

Çamura bulaşıyor güneş, bir karış çıkmadan batıyor geri

Çamaşır ipinde asılı umutlar hala ıslak

Anasından da hala bir ses yok

Molozların arasında geziyor yalın ayak

Kızılay'ın verdiği battaniyeyi acılarının üstüne örtmüş

Sırtında yırtık bir ceket iki cebine de belki doldurmuş

Belki şu duvarın altından uzatır elini diyor

Belki...

*** 

Gürgen ağaçların boyunlarının büküldüğü

İçimde ki Toroslara tırmanmış bir delikanlı ağlıyor

Viraneye dönmüş gönlümün tepesini deşerken

Avuçlayıp kiremit rengi toprakları

Yayla gülüne çık diye haykırıyor

Bulutlar iki gözünden aşağı iniyor

Bir şahin süzülüp gelirken gerilerden

Kuş bakışı alana tehditler savruluyor

Gök gürültüsü arasında

Tüm soluğunu harcayarak

Bahar gelince diyor

Derinlerden yayla gülünün tohumu

 ***

Gençliğimde İçimden giden

Kanatları yorulmuş

Gözlerinden sevda türküleri okunan

Göçmen ihtiyar gülümsüyor

Uzaklardan iki eli dolu uçarak gelirken

Duvarın bir kulaç altından tutmuş çocuğun anasının elini

Tozlanmış kahverengi pamuk gibi

Ama ısınıyor çocuk iliklerine kadar zemheride

Tutunca anasının elini

Diğer elinin avuçlarına bahar gelmiş

Yayla gülü açmış

Tutuyor delikanlının elinden

Yağmur yerine gözyaşlarını döken delikanlı

Yayla gülünün gözlerine bakıp gülüyor

Çocuk anasına delikanlı gülüne kavuştu

Gitme vakti geldi mevsim bahar

İki sinede imreniyor 

Keşke benimde içimde bir ihtiyar olsa diyerek 

Sonbahara kara kışa doğru kanat çırpıyor

İki eliyle umut olmak için

Göçüyor yeniden ihtiyar...