Edebiyat ve Kültür Platformu
Artık Öldüğüm Kadar Üşüsem
Yurtsuz köklerimle devrildim olduğum yere
Kırılırken dallarım, öldürüldü tüm umutlarım
Kuşatıldığım tüm cephelerde burçlarımdan indirildi bayraklarım
Elimden alınırken hayatım;
Küçüldüm!
Gölgeler büyüdü!
Ölü düşlerimin mezarları büyüdü!
Küçüldüm!
Yürek yüküm ağırdı
Dokunsalar ağlayacaktım
Dokundular!
Gözyaşlarımdan nehirler yapıp,
Üzerine köprüler kurdular
Sonra..
Sonram da;
Koca bir hiçlik taktılar boğazıma.
İnfazımı senelere bölüp
Yavaş yavaş kestiler nefesimi
Kanardağ yaptılar yaralarımdan
Kanattılar ama durmadılar
Evrildi acılar hep;
Aynı acılarla, başka açılardan vurdular!
Yalnızlığım akıyor göğsüme
Sesimi koyacak yer yoktu kimsenin kalbinde
Kör bir kurşunun beynimi dağıtmasını diledim günlerce
Ölürsem köklerim de ölür benimle
Yurtsuzluğum acıtmaz
Yaşarken ömrüme menedilen mutluluk için
Avunmaz gönlüm bir daha
Bir tren geçse önümden,
Yıldızların ipleri kopup düşseler üzerime
Süslense gelincikler benim için
Ayın şavkı vursa yüzüme
Dört mevsim tekrar tekrar kışı yaşamak yerine
Öldürülmüşlüğüm kadar değil
Artık öldüğüm kadar üşüsem.
TuğbA TOPAL
Artık Öldüğüm Kadar Üşüsem başlıklı yazı Tuğba Topal tarafından
10.02.2020 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 9
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.