Naftalinli Sevdiğim

Menteşeleri laçka

Kapağı kırık

Kalbimde sakladım sevdiğim

Ne zaman çıkarsam seni

Gidişin geliyor her seferinde aklıma

Son bakışının izi kanıyor dimağımda

Benim kalın camlı gözlüklerim varken

Senin verniklenmiş gözlerinde yeşile çalan ağaç dalları

Benim saçlarımdan çığ düşerken

Senin saçlarında çiçek açmış hanımeli

Benim acıdan solan siyah gömleğim

Senin üzerinde güve yememiş eski elbiselerin var

İnce uzun parmaklarında uzamış tırnakların

Pençe vurmuş başlamamış aşklara

İki ön dişinin arasındaki boşluğa

Hamak kurmuş kara kediler

Benim şah damarımda

Senin nabzın atıyor

Bir gün kızıl denizden çıkıp gel

Naftalin dalgalarda kalsın

Hasret güneşi vurgun yesin

Kavuşmadan önce mahşer sancılansın

Ulufe dağıtsın huriler

Alkışlasın bizi dirilmiş ölüler

Hanımeli koksun cennet