Şiirli Değnek

ŞİİRLİ DEĞNEK

Yazmak insicâm ister yazmamak sükût tozu

Şiirli bir değnekten dökülsün aşkın dozu

━━━━━━━━ ⸙ ━━━━━━━━

Çok değil az evveldi değnek buldum sokakta

Çırpınırken damarım güz kurusu şakakta

Eğildim ki pejmürde yıkık dökük bir beden

Nereye gitmişti ki seni bana terk eden ?

İnce uzun yapısı ahşap gövdesi vardı

O an hüsn-ü zanımı buruk bir sevinç sardı

Kat’îyyen bu değnekte benim gibi kimsesiz

Basıp bağrıma eve yürüdüm sessiz sessiz

Lerzan eden zeminler sarsarken en derinden

Kalbim infilâk edip taşacaktı yerinden

Narince bir tül bulup süre durdum yüzüne

Kirinden arınınca nâil oldum sözüne

Bir değnek deme hafız, o değnek ki ağaçtır

Ağaç can taşır özden, özü yaprakta taçtır

Görürsün bir kaç güne ya da birkaç haftaya

Canlanacak elimde bakma şuan yaftaya

Belki şâir olur da kaleme kelâm değer

Dersin şimdi ne uçuk hayalin varmış meğer !

Yahutta ressam olur çizdirir onca resim

İnanmaz gibi bakma, geldi seni göresim

Hacerlere can veren yüce Cenâb-ı Hâkk’ım

Bir mucize bahşetsen yok mudur buna hakkım?

Sûbh vakti uyandım ki ne değnek var ne özü

Daha içini döküp söylememişti sözü

Şiirli değnek gece yükselmişti arşına

Ben dalıp gider iken çaldığın o marşına

Ne hoşçakal bıraktı ne elveda bûsesi

Hangi Allah dostuna değdi acep cüssesi ?

━━━━━━━━ ⸙ ━━━━━━━━

Yafta:Görünüş,etiket

Hacer:taş

Sûbh:sabah

· · • • • ✤ • • • · ·GÜŞTA