Dost Meclisi

DOST MECLİSİ

Musîbetten men için sohbete tüm hayrımız

Yoktur gönlü âgâhla bizim ayrı gayrımız

Dost meclisi bu meclis menzile varır ucu

Hûşû’yu nimet diye yeriz rûy-i zeminde

Su taşır âlimlere testisi kırık sucu

Buluruz ferahlığı dergâhın zemzeminde

Dost safı bu sıralar,sofular sıralansın

Heybetinden korkulur sarık ve cübbelerin

Gaflete secde eden perdeler aralansın

Zikir ederken ilim,uçarken al pelerin

Rahim’i zikrederiz arşa gider sadâmız

Yakarışa dem vurur elif be’yle çosarız

Bir velvele koparır içten gelen edâmız

İzzetten tâkât alıp yaradan’a koşarız

Bura menzil-i fâni sîneden daha küçük

Üstümüzde ahterler dizilir sıra sıra

İnsanlığın dâimdir,nefisse bölük pörçük

Bil ki ilim kaybolmaz gitsen bile Mısır’a

Zikir nağmeleriyle inler dökük duvarlar

Taşlar bile bu tablo karşısında mevc eder

Görünmez  mucizeler biz biliriz hep varlar

Uğramaz melek giren hânemize hiç keder

Derdimiz demdir bizim dostun muhabbetinden

Sözü doğru söyleyip doğru yola yorarız

Gıybete izin verip yemeyiz leş etinden

Biz bizi tanımayız bizi Râbb’tan sorarız

( Harâbat ehlini hor görme Şakir defineye malik virâneler var)

Agâh: uyanık,haberdar

Hûşû: Alçakgönüllülük

Ruy-i zemin: Yeryüzü

Ahter: Yıldız

          ━━━━━━━ ⸙ ━━━━━  GÜŞTA