Yokluğun Belimi Büktü

Ocağına sığınınca

Sen öğrettin be usta

Bir ara çırak aldın yanına

Gözlerine uzaktan bakarak kalfa oldum ben usta

Sırtını dönüşün öğretti

Sevda sanatının inceliklerini

Başka mesleklerde öğrettin bilmeden

Ressam oldum

Fırçamı gidişine batırıp

Nehirlere sürdüm

Tuvalde denizler hüngür hüngür ağladı

Volkanlar iliklerime sızınca

Terzi oldum

İpek ipliği iğneme saplayıp

İçimdeki yanardağın ağzını diktim

Kalaycı oldum

Düşlerimi zehirledi diye

Bakırı çıkan yıldızları kalayladım

En iyide güçlü bir hamal oldum

Bütün yaşanmamışlıkların

Acısını sırtımdaki küfede taşıdım

Sağ ol be usta sayende oldu

Ama her meslekten bir eksiğim oldu

Her şeyi boyadım

Bir tek güneşi götürdüğün için gündüzün üstüne süremedim

Her şeyi diktim

Bir tek kendi söküğüm kaldı

Söktüğün yüreğimi yerine dikemedim

Her şeyi kalayladım

Bir tek nişadır sürülmeyen gözyaşım oksitlendi

Her şeyi taşıdım

Bir tek yokluğun belimi büktü be usta