Hem Öksüz Hem Yetim Şiirim

Uzun boylu yakışıklı kalemimle

Bir kır düğününde evlendi

Adı akrostişle

Hafızamda raptiyeli ilhamım

Gülecek goncalara gebe kaldı

Boynu bükük şiirleri

Sezaryenle doğurup kaçtı ilhamım

Heceleri içini çekti

Benimle birlikte ağladı mısraları

Beyitleri yalancı meme sandı

Dörtlüklerin içinden su emdi

Dar saksılarda ser sefil büyüdü 

Ana kucağı görmedi

Öksüz şiirim

Kırıldı zaten hüzünlü kalemim de

Dayanamadı veremden kırıldı

Hem öksüz hem de yetim kaldı şiirim

İçeride kilitli yaralarımı

Maymuncukla açma artık  

Paslı anıların gıcırtısını

Çocuk esirgeme kurumundan

Kulağıma duyurma artık

Kes diyorum

Kes artık sende kokunu

Git cıcılı bıcılı yeşil kafiyeli giyin

Güzel görün koruyucu şairlerin gözlerine

İyi bir dikensiz evlatlık ol

Beni de unutma

Bayramdan bayrama gel bana

Sen kırmızı dudaklarınla elimi öp

Ben mısralarını okşayıp seni koklayayım

Hem öksüz hem yetim kalan

Gül şiirim