Sevdamın Yetim Güneşisin

Babanda yoktu

Dayanılmaz bir sancıyla

Ebesiz yeryüzüme doğdun

Bana ilk güldüğünden beri

Sevdam batmadı benim

Aya ne gerek var

Gecenin tepesine çaktığım çiviye

Astım gözlerinden bir parça

Kendini saldı yüksekten ışıklar

Yıldızlar aktı şelaleden

Her anım sıcak her anım gündüzdü

Bir doksan dünyamda

Yeşerdi vücudumdaki deriden coğrafya

İkindi getirirdi

Tutup soframa

Bakır tasta nazlı bir türkü

Kaşık sallardık efkâra

Bir tarafım grup vakti

Bir tarafım tan yeri

İki tarafım da kızıldı

Gölge düşmedi göğüs kafesime

Ayak uçlarımdan batıp

Başucumdaki ufuktan doğdun geri

Hep terleten ama

Dünyamı hiç üşütmeyen

 Yetim, sevda güneşim oldun