Zühal Kalem Karası

"Kırılırız elbet bunu gerektirir yaşamak"  

ZÜHÂL / KALEM KARASI

Bir yer var ki üşütür ateşi yakar iken
Düşündükçe o yeri tüylerim diken diken

Tüm elzem zamanların çelimsiz kanadında
Savruluyor hiçliğim kavruluyor zâr ile
Mil çekilmiş günlerin mazi yazan adında
Yoğruluyor gençliğim doğruluyor yâr ile

Bulutluluk hâlime sarılma ki zühâlden
Bir vaveyla olurum sıyrılırım her hâlden

Bir yer var ki orada vurdumduymaz satırlar
O satırlar durmadan hüznü anımsatırlar

Söylemlerin en elim ve en hisli yerinden
Yürüyorum şükrümün emâneti ellerim
Teslimiyet dokunur müjganıma serinden
Sürüyorum peşimde gölgedir emellerim

Bağrımdaki yangına tabi olma ki sakın
Kuş seslerinden ölüm belki yarından yakın

Bir yer ki orada kırışıktır sonbahar
Alfabeler yetersiz bulun tâbir-i ahar

Cümleler ayaklanır saadetten kaçınca
Zühâlin kırmızısı cevaz verir mi hüzne ?
Bir bulut uysallığı kollarını açınca
Yağmur kesiği gibi iniyor kalbe özne

Vakitlerden dilrübâ işgalindeyim asrın
İçinde ilmek ilmek tutuştum hazin kasrın

Bir yer var ki orada niyetsizdir günceler
Muhabbetin yanında hâkirdir sürünceler

Hangi mıntıka yağar açık yaralarıma
Lâtifeler sığar mı kalem karalarıma ?

 · · • • • ✤ • • • · · GÜŞTA