Küskün Gemi

Ben bahtsız bir kaptanım

Direğinde isyan bayrağı çekiliydi

Küskünlüğümün

Ela gözlerinde ki denizden

Aldı demiri sonsuzluğa

Dümeni verdi elime

Ufukta sana el sallayan

Kara bir dumanı bıraktım geriye

Birde

Simit yerine

Küncülü harfleri attım martılara

Sekiz martı götürdü son sözlerim olan

“Hoşçakal”ı rıhtıma

Güvertede içini çekerek

Ağladı kör topal umutlar

Tayfaların isimleri ben koydum

Seni hatırlatsınlar diye

Gül, karanfil, papatya, kardelen

Eğer dünya yuvarlak

Dümende kilitlenirse

Ve

Korsan bir denizkızı

İçimi yağmalamazsa

Bekle beni

Küskünlüğüm kornasını çalmaz

Ama ben sessizce yanaştırırım aynı rıhtıma