Susmak

SUSMAK

Susmak

O nasıl bir çığlıktır?

Bazen bir bakış içinde gizli,

Bazen yalandan bir tebessümde.

Bir kurşunun uğultusunda,

Yahut

Mendil uzatan bir çocuğun avucunda.

Kah yağmurlarla düşer başımıza,

Kah dalgalarla vurur kıyıya.

Bazen bi yurtta, en yalnız çocukla;

Bazen aile sofrasında,

Kaşık kaşık yeriz işte .

Susmak…

Göğsümdeki yanardağ,

Buram buram yanmakta.

Başım çatlıyor adeta ,

Bir zelzele kopmakta.

Firak ateşinden sıçramış kıvılcım,

Gönül evim tutuşmuş, yanmakta.

Susmak

Anlatamayacağın ne varsa,

Hepsini ellerinle tek tek sunmak.

Dilinden çıkamayan sözlerin,

Yanaklarında al al toplanması işte…

Gizlediğin tüm duyguların,

En büyük ifşası…

Dudaklarından dökülemeyen o sözcüklerin,

Kirpiklerinden bir bir dökülmesi susmak.

Çaresizim

Bir yardım eli bekliyorum.

Kendi kazdığım kuyularda,

Kendimi Yusuf sanıyorum.

İşin garibi bu ya

Yakub’muşum gibi ;

Kendim kaybedip, kendim ağlıyorum.

Susmak.

Bakarken gidenin ardından,

Dur diyemeyişini…

Bir türlü elini kaldırıp da söyleyemediklerini,

Kendi kendine milyon kere söylemek.

Uykusuz gecelerde saatleri sayışını…

Dakikalarla yarışırcasına,

Diyemediklerini yazmak sabahlara kadar.

Güç yetiremediğin hangi duygu varsa:

Korktuğun, kaçtığın, aciz kaldığın…

İçindeki meydanda tek tek hesaplaşmak;

İşte

Onlarla uyuyup, onlarla uyanmak susmak.

Şimdi hapsoldum,

Bu sözcük zindanına.

Sessiz çığlıklar içinde,

Ölümü beklerken…

Gözlerinin içine bakıp,

Seni dinlemek isterdim.

Çıt çıkarmadan,

Öylece

Susarak

HARUN ALAYCI/ GAFİL

ÇERKEZKÖY

28.11.2020