Hüzün Günlerinde

hayal kurmayı seviyor kalbim

sahillerde serin rüzgarlara binmeyi

bir nehrin hırçınlığıyla direnmeyi

kimse bilmiyor yaptığım hatayı

yaptığım yanlışlardan utanıyorum

rüzgara bıraktım hüznümü

dualarım fırtına yüklü

mutlu bir çehrem de yok artık

göklerim ateş dolu

güneşim de kanlı

bir aşkın eritici liğinde

kayboluyorum

bir denizin nerelere aktığını

bilmediğim kadar

bir gece yarısı yağmurunda

ıslanmadığım kadar

bazen ben olmak istemiyorum..

mustafa kaya

28.11.2020 / çengelköy