Şems İ Ezeli

ŞEMS-İ EZELÎ

Bir hu desem katından kanatlanır mı kuşlar ?

Affeder mi secdeler affeder mi yokuşlar ? 

Ola ki tahayyülden sıyrılırsa hasretim

İlim damlası gibi düş elif elif diye

Tutulursa karşında fânilik basiretim

Kovma bu hâkir kulu bir parça kelif diye

Sen ki şems-i aşk ehli ben ki üftade dünden

Pişmanım beş vaktime vermediğim ödünden

Elim yüzüm dökülür susar ezelden dilim

Alevim kışa çalar nuruna bakadursa

Gözyaşımla ıslandı tövbe kokan mendilim

Pürüpak etse ömrü çağlayıp akadursa

Sen ki semş-i ezeli ben soluk yanan bir şem

Damladıkça köküme can veriyordu neşem

Faraza hafızamdan kanatlanırsa nisyan

Budaklanır gönlümde biçâre noksanlığım

Ne kahra dilim döner ne de haykırır isyan

Dizimden can çekilir sanırım doksanlığım

Sen ki şems-i sermedi ben perişan bir kulum

Rıza almak sınavsa mekân-ı arz okulum

Kemterken arzularım bataklıktayken gülüm

Bedbaht bulutlarımda hüzün feveran eder

Kapına düşe kalka ram eyleyen virgülüm

Bağışla hâmemizden silinsin hârdan keder

Sen ki şems-i hakikât ben ahkar-ul ibâdım

Merhamet et bu cana sona ersin ebâdım

Kelif : hâris kimse

Şems-i ezeli :Ezeli güneş (Allah)

Faraza: Diyelim ki

Nisyan :unutma

Şem: mum

Şems-i sermedî : Daimi güneş (Allah)

Mekan-ı arz : yeryüzü

Kemter: Aciz,eksik

Ram: boyun eğmek

Şems-i hakikât : Hakikât güneşi

Ahkar-ul ibâd : Kulların en düşüğü

Ebâd: uzaklıklar

· · • • • ✤ • • • · · GÜŞTA