Tuzlu Şiirler

Kara bulutlar havada
Şehrin isyanı ayan beyan ortada
Hüzün, ana arterlerden derelere akıyor
Akdeniz kucak açmış
Telaşlı bir hazırlık yapıyor

Sokaklar üşümüş
Sus pus olmuş biriket duvarlar

Evlerdeki sobalarda sıcak düşler
Bacada belki diyen duman işareti

Bahçede kurumuş güller siyah kokuyor
Pati vermeyen köpekler durmadan uluyor

Kimse söyleyemedi
Son yaprakta
Dile geldi arnavut kaldırımında ki papatya
Can havliyle söyledi

Sevmiyor işte

Ayağı yerden kesildi şairin
Birikti ağzında heceler kafiyeler
Yutkunup içine attı mahşere kalan kavuşmaları

Suskunluğunu ıslatıp
Yağmurla buluştu gözyaşları
Hüzün sel oldu, akdeniz sarıldı
Yüzme bilmeyen şaire

Şairde nabız alınmıyor şiirler yarı baygın
Rastgele sevdaların
Dört iğneli dip oltasına takılıp
Arka arkaya çıktı mısralar

Ondandır benim şiirlerin tuzlu oluşu
Ondandır yosun kokuşu