Sayfalarda Değişmeyen İzler

Romanda hep aynıdır taşlar

Hayatın bir yerinden başlar

Ve 

Başka kesitinde biter

İçinde ne yoktur ki

Acı mı

Mutluluk mu

Ya korku…

Ömür bir romanın tekrarı gibidir

Kanar

Kandırır

Kimi yerinde umuttur bekleyiş

Akşamdan sabaha biten eyleyiş

Ah ömür…

Her paragrafında aşk aranır

Vuslat geciktikçe kalp kararır

Sararır Sonbahar yaprakları gibi

Saklanır içindeki hisler

Uçar…

Sonu hep acıyla biter

Veda edenin üstüne 

Toprak atılır

Mecnun

Lider

Eş denir büstüne

Ellerinde nasır…

Yara kapanmasına kapanır ama

Nobel ödülü verilir o romana

Kısmet olmaz yazana tatmak 

Ondan tek lokma!

Sefasını mirasyediler sürer

Peki ders alır mı

Ah okur…

Saffet Kuramaz