Ana

Nisan yağmuru gibi ağlar ana

Evladı için kıyar zahirinde ki cana

Düşünür mü hiç, çoktan öldürmüş ölümü

Çocuğundan başka eder mi tek tasa…

Çığlığı yayılır uzaya dağlar ana

Unutur kaçmış inek, dana

Düşünür mü yangının olacakmış külü

Arar evladını yana yana…

Gönlünden yansıyan neler bağlar ana

Başına yemeni karadan kara…

Şehit evladının kanı üstünde koklar sümbülü

Kalbinde kapanmaz kanayan yara!

Değişmez geçse çağlar ana

Amine olur koklar Muhammed’i kana kana

Allah habibim der gönüllerin al gülü

Ettiği tebliğ yayılır dünyaya!

Yesin, içsin, yaşasın diye sağlar ana

Varını yoğunu adar balasına

Barikatları kırar yolu olsa örülü

Düşer arkasına…

Eğer ana

Çocuğunu sevmeseydi nasır olur muydu baksan ayasına

Cennet anaların ayakları altında çeksen görürsün tülü

Akıl sır ermiyor çabasına…

Saffet Kuramaz