Dantel Elbiseli Yokluğun

Yanı başımda
Ertelenmiş gelişin
Elinde bir fırça
Tebessümlerim tepe taklak düşsün diye
Her an yüzüme badem yağı sürüyor 

Bazen ağlamak istemezsin 
Ama gözlerin itaat etmez
Uçurur kanadı kırık kuşları yerlere

Utanmaz dantel elbiseli yokluğuna
İçi görünmesin diye
Yıllarca şiirlerden astar diktim 

Şimdi
Duvara çarpıyorum gelme olasılığını
Yankıları hesaplayan kırmızı kalemin
Horon teptiğini gören bahar
Dört nala koşuyor içime

Toynak seslerinde sarı çiçekler açıyor

Damla damla gülücükler yağıyor
Kavuşan utangaç nehirler el ele tutuşup
Koşuyor mavi uçurtmalarda ki denize

Örtüsüz cevizden masada
Uyukluyor sandalyen 

Önce hangisinin tadına bakarsın bilemedim
Yüreğimden kabarcık üzüm ve yaş incir  topladım 

Çekiç var bende
Bir peçete dört paslı çivi alda gel

Meyveden sonra ağzımızı siler

Dantelli elbiseyi ve astardan şiirleri üzerinden çıkarıp
Işıklarından ok atan kızgın güneşin altında
Çarmıha gerelim
Kuşlarımın kanadını kıran
Anadan üryan yokluğunu