Her Şey Uzak Kalsa da

Büyürken sereserpe, kendi öz yatağımda ,
Düşürdün tırpanına, tam gökekin çağımda !

Bilemedin, kendimi, nasıl böyle aklarım ,
Biçtin ot niyetine, olmadan başaklarım !

Göğsümü gere gere, açıyorken poyraza ,
Bırakmadın düşeyim, şöyle güzel bir yaza...

Bir sevgili koynuna, daha bile girmeden ,
Kaldı memede sütüm, daha emziremeden !

Devrilseydi başağım, devrirlir gibi saçım ,
Seni görene kadar, kendimdendi ilacım.

Zaten derdim de yoktu, yüzvermezdim kedere,
Çok geç anlamış oldum, ansız düşerken yere !

Kim bilir ki, aslında, suş işler büyüyerek,
Sen biçtin ve kurtuldun, varlığımı keserek !...

Senin elinde böyle, ağır olurken yaram !
Bitti dediğin anda, başlar benim maceram...

Her adımda, acıyla, koparken bir yanımız !
Hangi hoyrat ellerle dövülür harmanımız ?

Boşa çaba harcarlar, dane vermez başağım ,
Kimler, nerden bilecek, bir zalime aşığım !...

Bilmem ben ağlamayı, n'olur yerime ağla !
Değirmenin suyunu, hiç olmasa sen bağla...

Ağlayarak geçerken, hayat değirmeninden,
Yine de sen tutsaydın, ağrıyan yerlerimden !...

Ayak direrken aşka, sen oldun ilk gözarım ;
Her şey uzak kalsa da, yakın olsun mezarım....