Bayım 8

Rengi yok bu yasın, bayım:

Yanandan geride kalan sadece alın yazım

Mevsimler aş eren rüzgâra

Bağdaş kurduğum bulutların pür-ü pak alnına

Tohumlar ektiğim adeta

Günün vedası Temmuza

Yaşaran sözcüklerden ördüğüm hikâyeler

Şiir olup da yağmalıydı şimdi en yüce dağlara.

Uyruğu yok bu yasın, bayım

Bandığım her sözcükten aşırdığım

Nice duygu tevekkül yüklü niyazlarımla

Ayakta kalmanın da sırrı:

Ah, o sırra kadem basan mutluluk yok mu?

Geçimsiz yüreğimle teftiş ettiğim aşkın da muadili

Nemli gözlerime eşlik eden acının velayeti.

Bir isyansa padişahın bastırdığı

Kelli felli sözcüklerden değil ördüğüm duvarlar:

Devşirme hüzünlerimle çivi çaktığım bulutlar:

Ah, asılı kaldığım

Ah, askıntı hüznün de mağdur kıldığı

Bir yafta ise üzerime dökülen

Sevginin kıvancıyla yola çıkmıştım oysa ben.

Zamandır taşan içimden yasın aktarı:

Kaç gram çeker ki ruhun kütlesi nazarında?

Ömrün beyitler adadığım şiirin güftesi.

Hazan mahsulü adeta yaza damga vuran

Bir şehir ki içimde yaşayan

Aşka namzet her duygu İstanbul’a yakışan

Yerlisi olduğum şehrin de bekası

Şiirlerle diktiğim yedi tepenin güne vedası.

Gül yüzümde oynaşan gölgeler, bayım:

Boyumdan büyüktür dalgalar cebelleştiğim

Hüzün hırkamda saklı bir yemin gibi

İç cebime yerleştirdiğim kalemin tek duası…

Duayeni olduğum müzmin rüzgâr

Rabbime yakardığım kadar ömür

Bir ağıt yaktığımsa gecede derli toplu bir renk ki

Dertop olduğum gece kadar

Yıldızlı yolunda seyyah yüreğin

Makamı olmayan şarkılar derlediğim

Elbet vakti geldi mi göçüp gideceğim.