137

Üstelik renksiz

bir duvar aslında

aramız

gökkuşağı gibi yakın gibi uzak

aramızda sessiz

anlamadım anlamadığını

dokunamadığımızdan renklere ve

konuşamadığımızdan sessiz   

       siyah sessizdir      

       beyaz gelene kadar

hep dokunmak istediğindir yaşamıma ve

ördüğündendir istediğin duvarı

iyi karıştırıldığından değil harcı

sağlam olmaz dokunmadığından

      çay kaşığından bir yüzük

      gümüş değil şekerli

      karıştırmak için değerli

kenarında

naparsın

gölgene edersin utanmadan

avuç avuç gökyüzü

ağlarsın utanarak

      ibadet dediğin aynada

      kızarmaktır yanak yanak

söyleyemediklerimi yada söylemeyeceklerimi

yazarım kırmızıyla

dayanır duvar arsız

       Dudak rengiydi öpemediğim söz

       Dudağından kalan iz

       Dudağımdan dünya yarattığım

polis gelir boyutçu sadık karanlık

ben duvara yaslanmışım

hem de mahcubiyet şakağıma sıkılmış

susarım

hem de itiraf edemediğim aşk

sorguda aleyhime ayna

       bir kez baksan görürsün kendini

       kendimde

       kolay her şey senden yana

önceden yargılı

karamsar giyimli gece sorar

nedir bu duvar

      aramızda ki

      açığa çıkmasın yaramız

boyutsuz severim ve

hayallerimde  dünya duvarsız

      her yere düştüğümde ellerimde zafer

      yoksa nasıl kalkardım ellerimin üzerine

bir de çok yaşadım senden önce sandığım 

ya da sinmişsin gölgesine benden sonrasının

aldandığım

       tüm siyah boyaları kullandım

       bitsin diye gölgeler

hatta üşürsün

bir kenarına duvarın

sığınırsın

    söz edemediğim sevgimi

    yakarken sen

        ellerini hep sevdim

   uzat kıvılcımlarıma

taşlar dökülür gözyaşı gibi

toz toz duvar kalır

üstelik renksiz

bir duvar birde

bir türlü esmez rüzgar

    ben olmadığında varım

    olduğunda  yok olmamak için

aramızdan duvar yıkılsa

altında kalsa dünya