Kartopu

‘’Yıllardır kendini bulutlarda saklayan illegal bir yağmurum.

Ölüm çok iri bir sözcük değil.

Kasımpatıları kadar acı kokuyorum biliyorum.

Bir gül, bir güle derdi ki görse

Güller bu sıra hiç konuşmuyor…’’(Alıntı)

Bir düş’ ü az evvel tahliye ettim üstelik düşündüğümden de kötüydü düşünü kurduğum bir yemin bir yangın bir yergi bir yengi.

Sözcükler esefle söyleniyorlardı kendi aralarında

Irkı var mı yok muydu sahi sözcüklerin ve acıların…

Hüznüme redifler sundu gök kubbe

Ayağımın altından kayan zemin aslında kaygan değildi

Ve görünmez bir ayak çelme taktı içimdeki aşka.

Aşk olsun, demeyi sevmedim

Çünkü aşktı olmazın olmazı ve elbet vardı bir ederi

Yoksul değildim

Yüreğimde ise tonlarca sevgi

Ama taşımayı sevdiğim tüysen hafif varlığım

Turuncu renge düşmanlığım belki de

Beyazdı tenim ve titrim

Bir kartopu

Çığ gibi de büyüyordu hüznüm ve sevgim.

Paralel seyreden bir doğaçlama

Aşkın kasnağı

Yalnızlığın da kavşağı

Zihnimde fink atan nice düşünce

Şiir olmaya doğru yol almışım meğer bir ömür

Şiirler tarhım

Şairane bir hüzünse çöken üstüme

Acılarımı da pek bir sever olmuştum

Bu yüzden sessizce sevmeyi şiar edindim

En çok da şiirlerimi ve ilham veren

Bunca mevsim bunca insan bunca hüzün

Aşka eşlik eden devasa bir özlem

Kimliğimdi giyindiğim

Bir de hüzün hırkam…