Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Sohbet Online Üyeler
(0 oy)

Gardiyan






Korkunun renkleriyle, cinnet değdi bu sabah
Pencereme ses verdi, burada boğan boşluk.
Kâbusun avucunda, gözlerim dedi; “Eyvah!”
Gölgem arşa asıldı, yaktı böyle sarhoşluk.
__ Söyledim güvercine, “Özgür uçma, bana yan”
__ Demlenen erdemlerim, sarar beni, gardiyan.

Nedir bu karanlıklar, adına kader derler
Üzerime yüklenir, acımadan taş duvar.
Bir tufan olur özlem, “Tükenmez keder” derler
Günden güne yükselen, içimde bir korku var.
__ Beni boğmak üzere, ruhumdaki bu buhran
__ Alevler, tutuşturur, efkâr beni, gardiyan.

Esintisiz sabahın, kahrettiği fırtına
Sustur artık sesini, bak nefesim kesildi.
Ne için savurursun, bir yük müydüm sırtına?
Güzel duygularımı, fark ettim, öfke sildi.
__ Çıldırmak üzereyim, hakkım değil mi isyan?
__ Yanına çağırıyor, rüzgâr beni, gardiyan.

Zarar verdim insana , bil ki uydum şeytana
Ruhum bir lâvda kaynar, söyle; bu mu pişmanlık?
Biraz nefes alayım, izin verin de bana
Güneşi yudumlayıp, yaşayayım bir anlık.
__ Küçücük bir hücrede, akıp geçer mi zaman?
__ Bu rutubet kokusu, yakar beni, gardiyan.

Düşlerimi ıslatsın, dişi, anaç bulutlar
Avluda birkaç saat, volta atmak da yeter.
Taş duvarın altında, eziliyor umutlar
Yalaza kesen hapis, inan ölümden beter.
__ Bak, hücremi kapladı, ruhumdan taşan duman
__ Kulun, kölen olayım, kurtar beni, gardiyan!
&autoplay=1
Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
0 (0 oy)
  • Yorumlar 7
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com

Gardiyan

Afet Kırat Afet Kırat