Telefon

TELEFON

Benimde bir annem vardı bir zaman.

Osmanlı kadını, yaman mı yaman!.

Yüreği durgundu bedeni yorgun;

Demezdi, anlardım olunca kırgın.

Tahmin ediyordu demek sonunu,

Kapatma diyordu telefonunu.

Özlemdi kanayan yaramızdaki,

Telefon bir bağdı aramızdaki.

Bir gün rahmanına gitti, dönmedi;

O gün bugün evde ışık sönmedi.

Saçını düşlerde taramaktayım,

Açmasa da onu aramaktayım.

Komşuda diyorum, ya da uyuyor;

Konuşmasam bile beni duyuyor.

Anneler gününde aradım yine;

Konuşmadı benle, komşuda mı ne?

Anneniz komşuda değilse eğer;

Ara, öp, kucakla, her şeye değer!

08.05.2022/Samsun

İbrahim COŞAR