Süheyla

Sessizce kanıyordu gökyüzü

Bir kış matemi elleri Süheyla’nın

Soğuk ve sessiz bir hasret ikliminin

Yanaklarında yağmurları damla damla

Öyle güzel

Öyle yapayalnızdı gözleri.

O her mevsim ayrı bir çiçekti

Renk renk, desen desen

Mahreminde bir gecenin

Karanlığa açardı gözlerini

Karanlığa açardı

Kalbindeki o matem kilidini.

Sessizce kanıyordu gökyüzü

Bir Süheyla şahitti bulutlara

Bir de durmadan içimizden gidenler

Uzakları beklerdi

Uzaklara bakardı

Ve öyle güzel

Öyle yapayalnızdı gözleri.