İstanbul Görüntüsünde Ülkem

İSTANBUL GÖRÜNTÜSÜNDE ÜLKEM

Ey İstanbul! Ülkemin derdini sırtlanmışsın.

Ey halkım! Sen bu yaşam yangınında yanmışsın.

Belli ki davul sesi güzel gitmiş uzağa

İstanbul’un toprağı taşı altın sanmışsın

Ürünler yok oldukça kuraklıktan doludan

Bunaldı emekçiler ekonomik tablodan

Topraklar bölündükçe evlatlar arasında

Büyük bir göç başladı yoksul Anadolu’dan

Yedi tepeli şehir, kıyın sayısız burun

Kalabalık yığını sırtındaki kamburun

Zengin fakir arası olmuş derin uçurum

Durdurun bu devasa göçü artık durdurun

Dolmuşta, otobüste insanlar tıklım tıklım

Gemilerde uykusuz bedenler sırda saklım

Sahilleri villalar işgal etmiş dururken

Yaşanmaz bu şehir de yaşanmaz diyor aklım

Gece sabaha kadar eğlenirken boğazın

Dertli bir Anadolu çalıp duruyor sazın

Yorgun bir sessizliğin yaşanır varoşlarda

Kışların cep yakarken yoksul titretir yazın

Beton yığını olmuş senin bahçenle bağın

Ağaçları kesilmiş ormanlarınla dağın

Birkaç aç gözlü mide uğruna koca şehir

Yeşilken ranta dönmüş senin taşın toprağın

Emeği emekçiye misli ile satan var

Rant peşinde koşarak malına mal katan var

Kazanan senmiş gibi kaybeden sen olursun

Buhranlarını senin sırtından atlatan var

Ekmek kavgalarının yoğun olduğu şehir

Üç tarafını sarmış mavi atlastan bahir

Duy artık Coşari’nin sesini duy İstanbul

Az gelir dertlerini anlatmaya bu şiir

25.05.2022/Samsun

İbrahim COŞAR