E V L A T

Senden önceleri, geçtim bu yoldan;

Yaşanmış  çileler,  yıllar  var evlat.

Empati   yapanlar,  anlıyor halden;

İsteyene bağdan, güller var evlat…

Sözüm  hak  üzredir, kelamım hayat;

Akleden    herkese,   lazım    nasihat;

Her şey güzel değil, neler var heyhat;

İnsanı   ağlatan,   haller  var evlat…

Hedeften ayrılmaz, doğrunun yolu;

Çevrenle hep paylaş, bulunca bolu;

Sanma  dikensizdir,  yaşamın yolu;

Girlip çıkılmaz, göller  var evlat…

Her   şey   çetrefilli,  halimiz  yaman;

Zalimler   kolkola,  vermiyor   aman;

Durmuyor bir türlü, durmuyor zaman;

Durmadan değişen, neler var evlat…

Gerçek    inanç   bizi,    getirir   yola;

İnsanı    buldunsa,    değişme    pula;

Atalet   yakışmaz,   kul   olan   kula;

Tadına  doyulmaz,  ballar  var evlat…

Dikkat et ruh  ile birlikte  beden;

Davayı  sırtlandı, babanla deden;

Seni  senden  alan,  şuursuz eden;

Beynini kemiren, zullar var evlat.

İnsanı   insanca,  güldürmek  için;

Zihnini   aşk  ile  doldurmak  için;

Düşersen yerlere, kaldırmak için;

Ölenler ahrette, eller var evlat…

Onurunla    yürü,     eğme    başını;

Rabbim  kolay  kılsın, her tür işini;

Sabreyle     belada,     sıkıp   dişini;

Faydalı faydasız, niller var evlat…

Âdemi dert söyler, kalem yazarken;

Tevazu  nakledip,  mezar kazarken;

Kibir  kalbimize,  sessiz   sızarken;

Ruhları karartan, tüller var evlat…

Âdem Efiloğlu