Öğretmen Olan Bir Öğrencimin Gözünden Öğretmenleri

İlk öğretmenim; Esma Karagöz. Anne kucağı kadar sıcaktı kucağı. Annem gibi kucaklardı. Öyle içten, öyle sevgi dolu, öyle hesapsız. Annemdi. Tam 37 yıl sonra buluştuğumuzda beni kucakladı, başımı göğsüne koydum. Aynı şefkat, aynı sevgi, aynı samimiyet.Anne işte, Esma annem...

Adem Yavuz Yatılı İlkögretimBölge Okulu'nda, garipliğimize gözyaşlarımızı katık ettiğimiz, kardeşim ve bizle aynı yaşta olan amcamla beraber 6- 7 yaşlarımızın o çaresizliğinde bir koca yürek sarmaladı bizi. Mehmet Şener. Sen ne büyük bir adamdın, ne yüce gönüllü bir öğretmen. Öğrencilerinin hamamda sırtını sürer, saçlarını ve tırnaklarını keser, söküklerini diker, yani demem o ki 30 çocuğa öğretmenliğin yanısıra annelik ve babalık yapar.

Baba işte...

Tekkeşin Yılmaz öğretmenimiz olduğunda da aynı davranışı gördük . Tek kelime ile söylersem Tekkeşin öğretmenim merhametin tâ kendisiydi.

Ve Mehmet Tahir Özel ( Ayşe Özel, Kübra Özel Duman, kızkardeşlerimin affına sığınarak) Babam... Çocuklarımın dedesi. Sayfalar doldursam yetmez bizim için yaptıklarına. Hakkın ödenmez. Tahir Öğretmenim, babam, eşi annem, dört melek yavrusu kızkardeşlerim oldular. Rabbim seni başımızdan eksik etmesin.

Sonra ortaokul yılları. Dersime girsin girmesin her biri ayrı bir rol model olan yatılı okul öğretmenlerim. Canlarım, dualarım, güzellerim. Hamdi Demirel, Fahri Ünal, Suzan Kekül, Ismail Irez, Mehmet Çağlayan, Mehmet Karayılan (kardeşim Bahadır Karayılan a selam olsun), Orhat Karataş, Ilyas Orhan ve diğerleri. (Unuttuklarım. Helal edin hakkınızı.

Lise ve üniversite yıllarında da çok kıymetli öğretmenlerim oldu. Nilüfer Bayatli annem. Osmanlı Tarihi mi anlatırdı, insanlığı ve merhameti ayırdedemiyorum yirmi yılın ardından.

Hayat öğretmenim, canım, dayım, amcam,abim, babam, arkadaşım... Hayatımda neyin boşluğu varsa o boşluğu dolduran adam. Adam gibi adam. Yaslandığım koca dağ. Hayat sigortam. Gel demeden yanında bitiveren, uzanan her eli tutuveren abim; öğretmenim: Nuri Baş. Ne denir ki sana: Canım, canım, canım....

Öğretmen oldum. Bu kadar cevherin içinde ne olunurdu ki zaten. Öğretmen oldum. İlk müdürüm, abim, rehberim Mustafa Karadağ, Rehber öğretmenim Aydın Sargın, ilk meslek arkadaşlarım her biri ayrı ayrı yardım edenlerin Hüseyin Alagöz, Turan Kaymak, Vahit Yıldız, Sani Tunç, Mehmet Ünüvar, Hadi Ekici, Halil Kurt, Mustafa Taş, Ümit Karakuş ve diğerleri. Sonra mesai arkadaşlarım. İlk rehberliğini yaptığım Mehtap Aliç kardeşimden Özlem Çil bacıma, Hasan Yeşilçimen kardeşimden Yavuz Şenbaş dostuma, Sevtap Suner öğretmenim den Ümit Yürekli ye; Kardeşim, bir tanem Metin Günay, Şükrü Günay dan TC Sevda Deveci, Hanife Dnr, Osman Sarıyıldız ve Çağrı Toğa' ya, Nurullah Baş'a kadar Zara' da ve Zara İmam Hatip Lisesi'nde adını sayamadığım yüzler...

Şimdiki durağım; beni samimiyetle kucaklayan, aralarına kabul eden, beni değerli hissettiren Atatürk Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi' nin idareci ve öğretmenleri... Müdürüm Cemal Dalcı dan, Mehmet Arslanhan, Vedat Aydin ve diğer idarecilere; Mustafa Esen, Murat Kaya, Bilal Tatar, Gülay Mısırlıoğlu, Fatih Gülmüş' ten Turan Arslan kardeşime kadar 134 öğretmen arkadaşım. Sevgili zümrelerim Mustafa Gülmez, Fatih Doğan, Dilek Topçu; son stajer öğretmenim Ubeyid Arslan ve öğretmenliğe ilk adımını atan meslektaşlarım; Sena Yıldırım, Talha Bakırcıoğlu, Seda Solak ve Hanife Dizieğri...

Unuttuğum büyüklerim, arkadaşlarım, kardeşlerim. Ne olur affedin. Yaşlanıyorum işte.

Ve tabii ki öğrencilerim, göz aydınlığım öğrencilerim, yavrularım. Hala ilk günüm gibi sınıfa girmemi sağlayan oğullarım, kızlarım. Her neredeyseniz ve her ne yapıyorsanız bilin ki benim , bizim, tüm öğretmenlerin, öğretmenlerinizin gönlündesiniz. Sizleri çok seviyorum, seviyoruz. Öğretmenlik dediğin zaten Mehmet Akif'in dediği gibi;