Elimde Gül

Madem ki diyorsun bana,nerden çıktı bunca şiir?
Hülyalarda gezemezdim, elimde gül olmasaydın.
Şiirin bir yanı hüzün, bir yanıda engin nehir
Sularında yüzemezdim, elimde gül olmasaydın.

Sözcükler ağlaşır durur,betimsiz kalır kurgular
Gerçeğin yerine geçer, anlamsızdır tüm vurgular
Bazen başta,bazen sonda, gelip yerleşir sorgular
Kötülere kızamazdım, elimde gül olmasaydın.

Serbest ,hece,lirik,epik,sözler dökülür dilimden
Sana hüzün veren kimse,çekinir kaçar yelimden
Bu noktada korkusuzum,kimse kurtulmaz elimden
Yüreğine sızamazdım, elimde gül olmasaydın.

Bülbülümsün bu kafeste ses verirsin her sesime
Canıma can katan sensin ,karışırsın nefesime
Mutlulukla bakan gözün, oklar vurur kafesime
Ben bu resmi çizemezdim, elimde gül olmasaydın.

Varlığımız sana bağlı,ekmek aşımın tadısın
Bunu gururla söylerim,sen ömrümün miadısın
Zaralıya yoldaş ,yaren; şiirlerinin adısın
Bu şiiri yazamazdım, elimde gül olmasaydın.

12 -4-2010
ist