Yara

Uzun uzun dinledi yaprakların rüzgar ile şarkısını sonra döndü kaldırımları ıslatan esnaf lokantası çırağına bir çay alabilir miyim dedi. Çayı gelene kadar yeni Islanmış sokağın kokusunu derin derin çekti ciğerlerine yaşça kendisinden ufak sarı saçlı kahve rengi gözlü tek kaşlı ve kemerli burnu olan çırak usulca çayı iliştirince masasına hafif bir tebessüm ile teşekkür etmeyi yeterli buldu.

Hep geldiği lokanta kapalı diye gelmişti bu esnaf lokantasına ilk defa. Çocukluğunun geçtiği sokaklarda ilk defa ihanet ediyordu yıllardır yemeğini severek yediği yaşlı kurnaz lokanta sahibine.

Çayı ağır ağır yudumlarken aklında çözemediği dünya ehli sorunlara odaklanmak yerine anılara dalmayı tercih etti her yudum onu yeni anılara itiyordu bir çay bardağına kaç ömür sığdırır ki bir insan. Çayından bir yudum aldı ve çay bardağını tutan eline baktı baş parmağından bileklerine kadar kesilmiş örselenmiş unutulmaya çalışılmış bir yara izi vardı yaranın olduğu ilk gün çektiği acıları anımsadı ve yarayı sıvazladı. Annesi kızar  diye annesinden saklamaya çalışmıştı ama nafile kendini ele vermişti her zaman olduğu gibi ve korktuğu başına gelmişti köşe başına yapılan park  yasaklanmıştı artık sadece apartmanın bahçesine inmesine izin vardı.  Derin bir iç çekti ne o artık çocuktu ne yarası yeni açılmıştı ne köşe başında bir park vardı ama en önemlisi yarasını acısını gizlediği annesi yoktu artık bu dünyada.