Dünyanın Çilesi

Dost sandıklarımdan eza gördüm ben

Bitmez bu dünyanın çilesi bitmez

Mükâfat bekledim, ceza gördüm ben

Bitmez bu dünyanın çilesi bitmez

Gözyaşlarım nice taşlar döndürdü

Gizli bir el ocağımı söndürdü

Omzumuza ağır yükler bindirdi

Bitmez bu dünyanın çilesi bitmez

Ayağımız uzun, yorgan kısadır

Gönül soframızda azık tasadır

Derdi çeken bilir, kadim yasadır

Bitmez bu dünyanın çilesi bitmez

Kaderin cilvesi, gülmez yüzümüz

Söz meclislerinde geçmez sözümüz

Karadır, değişmez alın yazımız

Bitmez bu dünyanın çilesi bitmez

Ağarmış saçlarım boşu boşuna

Bir ömür dönmüşüm sabır taşına

Bakmaz kader usta kanlı yaşına

Bitmez bu dünyanın çilesi bitmez

Billahi kalmadı zevki dünyanın

Meğerse kâbusmuş sonu rüyanın

Yoktur gecemize aksi ziyanın

Bitmez bu dünyanın çilesi bitmez

Küllerim savrulmuş, sönmüşüm şimdi

Meyvesiz ağaca dönmüşüm şimdi

Bilinmeze giden yönmüşüm şimdi

Bitmez bu dünyanın çilesi bitmez

Yürek yangın yeri, saçımızda ak

Hayat ağacından dökülür yaprak

Payımıza düşer bir avuç toprak

Bitmez bu dünyanın çilesi bitmez

Bekleme ki dertler bitecek bir gün

Ellerin başına yetecek bir gün

Ocağında baykuş ötecek bir gün

Bitmez bu dünyanın çilesi bitmez

Gözlerim dost arar, mahzun bakınır

Bu yalnızlık hâli kalbe dokunur

Bir seher vaktinde sala okunur

Bitmez bu dünyanın çilesi bitmez

M. NİHAT MALKOÇ