Elbet İnsandı

Doğarken ağlardı, rızık arardı

Arada gülerdi bazen coşardı

İlgi, sevgi, şefkat mutlu kılardı

Adamdı, madamdı, elbet insandı!

Çileler çekmeye gelmiş dünyâya

Arada kaçardı dalıp rüyaya

Yaradan’ı anar, başlar duâya

Adamdı, madamdı, elbet insandı!

Öğrenmek sonsuz bir süreçtir, derdi

Öğrenip öğretmek en büyük derdi

Olsa da okurdu, zoru yenerdi

Adamdı, madamdı, elbet insandı!

Cehalet yalan ve riyayla dolu

Kendini kaptıran bulamaz yolu

Zira karıştırır sağı ve solu

Adamdı, madamdı, elbet insandı!

Yeterdi kendine ve yetinirdi

Varla, haddini de mutlak bilirdi

İnsan olduğuna hep şükrederdi

Adamdı, madamdı, elbet insandı!

Göçer olduğunda emri Hakk vâkî

Kalır gök kubbede hoş sadâ bâkî

Yaşar, renkler döner ve olur hâkî

Adamdı, madamdı, elbet insandı!

23.03.2023