Mukaddes Bir Hüzün...

Hangi rengin ulemasıydı karanlığın mısralarında tepişen iç sesimin isyanı ve idraki eflatundan bir ömür enkazı devraldığım yalnızlığın kilinde saklı tümceler.

Bir düş’ e gebe şiir

İçine düşülesi aşkın tortusu

Tahayyülü imkânsız iken kader

Dipçiği ile yaraladı gönlümü

Mukaddes bir hüzün

Batılında gizin içimi deşen

Özgün ve hür bir isyan yâd ellerde kopan fırtına

Öncesi

Kıyama durduğum gün ve gece

Ritüeli adeta bir bilmece

Hissikablelvuku depreşen

Hazansa münferit bir sancı sözüm ona Temmuz

Yaz demeye binlerce şahit gerek.

Üşümelerin yoncası

Düşe kalka gelmediğim güne

Gel gör ki tahayyülü imkânsız adeta yarınların

Deştiğim sözcüklerde saklı kinaye

Horasan tepesine astığım bayrak misali

Kışın ertesi baharsa…

Endamlı bir yalnızlığın meali

Kardığım yürek yaralı

Kandığım ahvalim

Tutuşan hicranım ve gölgemle kavgalı

Vasıflarım kayıp

Kalburüstü bir varlık aymazında hayatın

Ne ayıp ne sıradan yaşanan

Sözcükler ezkaza ses ederse yalnızlığıma

Mevsim revnak bir cümle

Etekleri tutuşan zalimin taptığı nefsine

Ne hacet nefesimi tüketiyorsam?

Ne de hicret benzeri bir elem

Kopacak fırtınanın habercisi

Büyümeye odaklı

İçimde saklı çocuk ve ibrazı günün

İnkârı ne mümkün

Çektiğim acıların tahayyülü

Sadece saklı Allah katında

Gün miadını doldurdu geceye devir teslim

Acılar

Gölgeler ve suretler

İçine düşülesi tuzağın keşke olsaydım

Uzağında

Kâfir yoldaşı zalimin

Zulmü hak görenlere isyanım

Münferit bir iklim

Ne yaz ne kış

Mücbir sebeplerden serildiğim kilim

Ayaklarımı hissetmediğim

Kanatlarım yaralı ve yamalı

Tebessümler ektiğim dünüme özlemim