İki Yaka

Şimdimi b/içtim, ey ahali en çok hatta sadece kendimden geçtim.

Külüstür güneşin meali

Işıyan gözlerim kükreyen yüreğim

Meylettiğim bir yemin ki

Dönemediğim sadece etrafımda dönendiğim

Semazen iklim yaralı ruhum

İnsan denene sevgiyi ikilettiğim

Yamalı tutulan nutkum

Aşkın baş verdiği

Şairin aş erdiği

Zanlar tutuşan ruhuma zulüm

Zam farkı adeta sevgi ile nefretin

Yolunun kesiştiği

Bakiyesi hüznün

Rotasında döngünün

Kelamı yitik bir derviş misali

Zikrine binaen fikrine asılı

Ruhun yongası

Sevdanın ertesi

Ölümün küfesi

Özlemin kafesi

Şah damarımla iştigalim bir ömür

Bazen yittiğim gün gibi mealim

Hüznüme kılıf biçenlere sitemim

Damgalı kalem

Duayeni olduğum selam ve iyi niyet

Şahlandıkça rüzgâr

Şehla gözlerinde mevsimin kaybolduğum

Bazen sus payı bir söylem

Bazen sessizliğin

İnfilak ettiği

Arz ettiğim ne ki talep bulmasam da

Ar bildiğim elbet yüreğim ve vicdanım

Yettiğim kadar eşrafıma

Dikemediğim söküklerim

Şiirlerse mesken tuttuğum

Hüznün coğrafyasında seken düşler

Hazzın eşiğinde beşik gibi sallandı mı sözcükler

Haiz olduğum ansızın: ar

Bildiğim sızımın diğer yakası şehir misali

İki yakamın da bir araya gelmediği bir ömür

Sömüren nefsini zalimden uzak

Semiren acının veremediğim son nefesi nasıl ki bana tuzak

İhbar ettiğim

İkna edemediğim

İbraz ettiğim

İhya edilesi yüreğimden

Dökülen her zerre

Başımın tacı sevginin sönmeyen ferinde

Dur durak bilmeden

Yazdığım

Duraksamadan koştuğum

İade-i itibarım şu yokuşun

Tozunu yuttuğum ne ki?

Öncemde tozu dumana kattığım

Bir uhrevi resim ki

Ulvi duyguların taslağı

Ruhumda açılan bir gedik

Tasası elbet bana düştü cihanın

Kardığım gün kandığım sürgün

Kaydığım zemin

Kaykıldığım hüzün

Kaybolmaya ne vakit fırsat buldum da

Kendimi aramanın finalinde

Fidan boylu yârim

Fistanı ömrü

Firar edemediğim şu beden

Kilit noktası döngünün

Şerh düşülesi yeniden

Zanlardan uzak Rabbime yakın meylettiğim

Güldür güldür kalbim

Hicreti yarın

Hicvi ansızın

Haiz olduğum coşkunun

Tek muhatabı Rabbim

Aşkla eşelediğim toprak ve kabrim

Varsın olsun aşım hüzün

Aş erdiğim ölüm

Rabbime kavuşma arzusu iken

Şiarım ve şair kimliğimden damlayan

Her hece firarım

Firakı yalnızlığın

Celp ettiğim

Cenk ettiğim

Haris ruhlu iblis ve zalim

Mazlum olmanın gururu

Rabbimden başkası da yoktur gayri

Aşkla ifa ettiğim hüzün yüklü iç sesim

Dinecektir elbet bir gün