Paraliz Cihazında İnsan

Gözleri kaybolmuş

Cüzdanın bölmelerinde

Birinde döviz diğerinde lira

Sonsuza giden yolda

Paylaşmak bir ölüm

Canı takılanın paraliz[1] cihazına

Zorunluysa vermesi bir parça

Entübe olur paraya

Yatar umutsuzca kasa üstüne

Giderken öbür aleme sessizce

Gözleri açıktır

Geride bıraktıklarına hasret

Bir yakınına sorarlar

Ne bıraktı geride?

Acı bir tebessüm dudağında

“Hepsini!”

Götüreceğin paylaşacağındır

Ne yat ne kat ne de marka

İtibar sunmaz orada

İmanın kasasına yatırım

İtibarlı kılacak tek hatıra

Seyit Ahmet Uzun