Mazlumların Ve Çocukların Can Çekişen Ruhu

Renklerin ölgün bahtına yağandır kar yağmalandığı kadar yürek ve yâdında dünün, şairin saklı tuttuğu teselli hele ki…

Adı olmayan hayaller de kerevete çıkarken

Kök hücresinde evrenin

Nice umut nice hüküm verilen kararın

Tahliyesinden sökün eden

Göğün müdavimi ruhun

Yerin dibine geçtiği kadar kayıp düşlerin

Bir bir tecelli ettiği

Bir kapı aralığından sızan ışık ne ki?

Ölümün karanlık yüzünden yeniden doğacak madem

İnsanlığın ölgün yetileri

Kalemin devirdiği

Putlar misali

Her pot kırdığında şair

Paye verdiği kadar

Şiirlerin güftesinde saklı idi

Ömrün sonlanmayan vardiyası

Yerin göğün kat izi

Sözcüklerse tepeleme yağarken

Sızan acının parmak izi

Elbet kalemin özgürlüğüne delalet her şiir her imge

Kayıp kıtalarda baş veren

Onca yaralı ve yanan coğrafya

Ertelendiği kadar ömür

Enkaza dönen duygular nasıl da kördüğüm misali

Ağına alır hüzünlü sesini

Duymamak ne mümkün insanlığın?

İnsanca yaşamak varken bahtına yenik düşen

Kaderin ve fermanın izinden sökün eden

Kederin sunumu

Yâdı ömrün günbegün büyüyen huzursuzluğu

Bertaraf edecekken Araf’ta saklanmışken

Mazlumların ve çocukların can çekişen ruhu

Arifesinde kıyametin

Edilen bunca gıybetin, dinmeyen

Zulmün bekası

Yalnızlığın ve de mazlumların verilmişken salası

Her saniye bir asır

Her beyitse ayrı bir hayatı sunan

Güncesinde evrenin

Aşkla umutla iman gücüne şerh düşen

Kat izinde soluklanan

Sevginin rüştü henüz ispat edilmemişken

Yaralı bedenler kafilesi

Yamasını dikemeyen şairin ikamesi…

Yanan bir ateş misali

Cebbar gölgelerin infilak eden kini

Kiri olsa olsa elinin şairin her sözcüğü

Bandığı kadar umuda

Yalnızlığın dinmek bilmeyen tantanasında

Mı saklıdır bir hoş seda?

Bil mukabil, evren

Bizatihi sömürülen nice hayat nice beden

Kaynakçası ölümdür geri dönülmeyen

Yolun bahtında açacak mıdır yeniden güneş?

Varsın olsun hüznün yükü

Sonsuzluğun gizemli tarhında

Hayra alamet esen rüzgârın

Engin matemin sızısından sızan

Sonu gelmez hayallerin de yanık bağrında…